Klein rood autootje, ID-kaarten en wat lef

Eind september, begin oktober had ik een zomervakantieherkansing. Ik had namelijk nog ruim drie weken betaald ouderschapsverlof over die vóór half oktober op moesten.
Mijn zomervakantie eerder die zomer was, zacht gezegd, een ramp: ik had last van ondraaglijke kiespijn, maar kon pas na drie weken bij de tandarts terecht. De wasmachine ging twee keer kapot. Twee geboekte vakanties werden door de verhuurder afgezegd – de eerste vanwege reparatiewerkzaamheden en de tweede omdat er bedwantsen waren gevonden. Alsof dat nog niet genoeg was, viel de uitlaat van onze nieuwe auto (7 persoons, hoera groot gezin) eraf, en de dag daarna startte de auto niet toen mijn man en zoon naar een wedstrijd van FC Utrecht gingen. Ik was serieus opgelucht toen ik na die drie weken weer aan het werk kon.

Conclusie: die zomervakantieherkansing had ik dus héél hard nodig.

Plannen? Nauwelijks. Het enige wat ik wilde doen, was mijn website in de lucht gooien op de verjaardag van de jongste.

De eerste week van mijn zomervakantieherkansing begon rustig. Mijn zusje kwam langs, zoals ze wel vaker doet, dus ik dacht dat er niks bijzonders aan de hand was. Terwijl ik geconcentreerd zat te typen op mijn laptop, kwam ze ineens naast me zitten.
"Je hebt niet eens gevraagd wat ik hier doe?!" zei ze.
Ik dacht bij mezelf: "Nee, maar je bent hier zo vaak dat je inmiddels bijna bij het interieur hoort."
Wat bleek? Ze had net als ik vakantie en had samen met mijn man een geweldige verrassing geregeld: een roadtrip, gewoon de auto in en kijken waar we terecht zouden komen.

Mijn eerste reactie? "Oh nee, maar mijn website dan?!"
Eindelijk had ik met chocoladebruin een stappenplan gemaakt om mijn mint-popcornbrein wat orde te geven. En nu kon dat plan de prullenbak in. Maar eerlijk: het was heerlijk. Mijn grootste verlangen – Mandarijn, oftewel plezier in het leven – werd voluit geleefd. Ook had ik als voornemen dat ik wel dan de foto's voor mijn website zou gaan maken, eindelijk! Dat moest wel met de camera van mijn zusje, want die van mij had een barst.

We vertrokken in het rode autootje van mijn zusje, gewapend met onze ID-kaarten, een beetje lef, maar vol enthousiasme. Onze supporters in de WhatsAppgroep hadden een roadtripplaylist samengesteld, en onze mascotte – met stemmingswisselingen – kreeg onderweg bij St. Geertruidenberg eindelijk een naam: Geertruida. Onze eerste bestemming? Luxemburg. Na een rit vol heuvels, elk uur stoppen omdat mijn zusje in de ochtend een kop koffie heeft gedronken, onwijs goedkope tanken, afslag missen en meer haarspeldbochten dan ik kan tellen, kwamen we aan op onze eerste overnachtingsplek: camping Du Nord. Daar sliepen we in een schattig blaadjeshuisje.

De eerste avond maakten we een wandeling over 'De Vinger van God'. Het begon ontspannen, langs een beekje in het licht, terwijl we wat foto's maakten. Maar al snel werd het pittig: klimmen, klauteren, en letterlijk in de pikdonkere nacht over een smal bergpad balanceren. Ik voelde me net een steenbok. Gelukkig kwamen we veilig terug bij ons blaadjeshuisje. Die nacht sliep ik heerlijk; mijn zusje iets minder. Ik laat in het midden of ik daar iets mee te maken had. 

De volgende ochtend vertrokken we naar Frankrijk. Onderweg moest ik omkeren om foto's te maken bij een bushalte, die eigenlijk een waterput bleek te zijn – supergaaf! We bezochten twee watervallen, Stoneface en het drielandenpunt Luxemburg-Duitsland-Frankrijk. Helaas lag dat laatste in het water, wat een kleine domper was (letterlijk). Ook spotten we een mini-Eiffeltoren. Omdat ons vignet voor Frankrijk nog niet binnen was, moesten we de grote steden vermijden.

Via Airbnb had mijn zusje een prachtig appartement in Pont-à-Mousson geregeld. Er speelde nog even een foutje met de betaling – haar vriendin bleek nog ingelogd op het account – maar dat was snel opgelost. In de avond zijn we uit eten gegaan. Het was wel een uitdaging om iets te vinden, want in Frankrijk heersen zondagsrust en gesloten keukens. Op deze locatie maakten we veel foto's: ik voor mijn website en mijn zusje voor haar Instagram.

De dag erna reisden we richting Straatsburg. We wandelden veel, bezochten een panoramapunt, maakten foto's en bewonderden een cascade (waterval in het Frans). 's Avonds sliepen we in het meest dubieuze huisje ooit. Gelukkig maakte het dakterras en de open haard veel goed.

Na een wat minder goede nacht vertrokken we weer richting Luxemburg en Duitsland. Al kort na vertrek zagen we ein-de-lijk een levende vos! Tot dan toe hadden we alleen aangereden vossen gezien. De vos rende weg van een overleden everzwijn dat aan de kant van de weg lag. Het lijf was intact, maar de kop open, waardoor we de schedel prachtig konden zien. Fascinerend en luguber tegelijk.

We reden verder en passeerden een indrukwekkend monument. Na wat Googelen ontdekten we dat dit Natzweiler-Struthof was, het enige bewaard gebleven concentratiekamp in Frankrijk. Het bezoek was intens, fascinerend en emotioneel, bijna niet in woorden uit te drukken.

Daarna probeerden we wat kastelen te bezoeken, maar dat mislukte. Wel ontdekten we hobbelige bospaden, zwaaiden we naar een herder en beklommen we een ruïne. Later aten we in de auto pizza in Duitsland.

Onze laatste nacht brachten we door in hotel White Swan in Henen, Luxemburg. We sliepen in een kamer met een massagestoel en een heerlijk bed. Vanuit ons raam keken we uit op de Moezel, met Luxemburg aan onze kant en Duitsland aan de overkant. De volgende ochtend bezochten we Trier in Duitsland, waar we de Porta Nigra bezochten (en veel foto's maakten) en nog wat hebben gewinkeld. Een kasteel waar we naartoe reden, bleek bij aankomst de Chinese ambassade te zijn – mooi, maar helaas onbereikbaar. We bezochten daarna nog een kerk en een ander kasteel, waarna we door Luxemburg richting België reden.

In België wilden we grotten bekijken, maar dat ging niet door. Of het was of veel te duur (€26 per persoon voor 30 minuten), of we mochten niet meer naar binnen omdat ze over 55 minuten gingen sluiten. Uiteindelijk besloten we richting Nederland te gaan rijden. Rond 20.00 uur kwamen we weer thuis in Nieuwegein, waar Geertruida onze supporters in de app gedag zei.

Het nagenieten begon: foto’s bewerken en op mijn website plaatsen. En nu, met die foto's en avonturen op mijn site, voelt het helemaal af.
De oranje tinten in de teksten knallen van het scherm, maar het avontuur en plezier spat ook van de foto's af 🧡

p.s. Mijn website kwam niet online op de verjaardag van mijn jongste zoon. Dit deed ik op 31 oktober. Ja, bewust op Halloween, omdat ik het rete spannend vond, net of ik ga aanbellen om te trick-or-treaten 👻

p.s.s Toen we 1,5 week thuis waren kregen we nog een bekeuring vanuit Luxemburg (de laatste keer dat we door Luxemburg reden, op weg naar België). We reden ergens waar we 90 km/h mochten rijden, er was 94km/h gemeten en na correctie beboet voor 91 km/h = 1 km te hard. Hadden we net zo goed 20km te hard kunnen rijden, want dan was de boete hetzelfde geweest.