Over een gewonnen ticket, een onbekende vrouw en 5 inzichten die bleven hangen.

Afgelopen woensdag, 1 april, deed ik iets wat eigenlijk begon als een klein kansje: een winactie winnen.

Via haar broadcast stuurde Mirjam Hegger een bericht over haar winactie voor het seminar “Voor Altijd Vrij” van Eelco de Boer in Theater Amsterdam.

Heel eerlijk? Ik deed mee zonder verwachtingen.

Alleen maar:
hoe tof zou het zijn als ik erbij kan zijn?

En toen kwam het mailtje
Ik had gewonnen!

Afgelopen weekend werd de klok een uur vooruit gezet.

Alsof de tijd ineens nog sneller gaat.
Zeker als moeder.

De dagen lijken soms al voorbij voordat ze echt begonnen zijn.
Opstaan, ontbijt, tassen, plannen, rijden, regelen.

En voor je het weet is het alweer avond.

Misschien is dat ook precies waarom dit weekend mij zo bijbleef.

Want ondanks dat we een uur “kwijt” waren, voelde het voor mij juist alsof ik tijd won.

Afgelopen weekend deed ik iets wat ik niet zo vaak doe.

Ik ging op pad met een groep vrouwen die ik eigenlijk nog niet kende.
Via een appgroep.

Geen vaste vriendschappen.
Geen lange geschiedenis.

Gewoon een paar vrouwen die besloten:
laten we iets leuks doen.

En dus gingen we op pad.

Er was een moment dat ik mijn kleuren even kwijt was.

Niet omdat ze volledig verdwenen waren.
Maar omdat ze niet meer zo helder zichtbaar waren voor mij.

Soms gebeurt dat.

Je gaat door, je werkt, je zorgt, je creëert.
En ergens onderweg vervagen de kleuren die jou richting geven een beetje.

Totdat ik ze weer terugvond.

En ze samenbracht in 1 beeld.

Een flamingo. Mijn flamingo.

4 november 2011.
En ik had geen idee dat deze avond ons hele leven zou verschuiven.

We waren uit eten in Utrecht.
Ik met dikke buik.
Geen groot moment.
Geen knieval in Parijs.

Mathijs pakte mijn hand vast en draaide aan de ring die ik om mijn pink droeg.

“Als je mij ooit ten huwelijk vraagt,” grapte ik, “dan doe je dat gewoon met één van mijn eigen ringen.”

“Nee hoor,” zei hij.

En toen zette hij een ringdoosje op tafel.

Ik lachte nerveus.
Ik geloofde het niet.
Ik dacht dat hij een grap maakte.

Maar hij meende het.

We zijn halverwege februari.
En je hoort veel mensen zeggen: “Het is weer niet gelukt.”

Misschien is dit ook bij jou zo en voel je even die bekende teleurstelling.
Of die innerlijke stem die zegt: “Zie je wel.”

Maar meestal is het niet zo dat je het niet kon.
Je bent gestopt. Je hebt de handdoek in de ring gegooid.

En stoppen is geen gebrek aan discipline.
Stoppen is informatie.

Deze blog combineert een aantal van mijn eerdere vrijdagposts: over hoe emotionele blokkades ontstaan, de rol van hersenen en lichaam, praktische oefeningen, en waarom je iets nu nog voelt, ook al is het ‘toen’ voorbij.

Normaal gesproken vind ik dat januari altijd voorbij lijkt te kruipen, maar dit jaar is het voorbijgevlogen.
Het lijkt wel alsof ik pas net was begonnen met landen in het nieuwe jaar, toen februari al zachtjes op de deur klopte.

Misschien herken je dit wel: dat de tijd sneller lijkt te gaan dan je kunt bijhouden.
Dat je hoofd alweer vooruitkijkt, terwijl je lijf nog ergens in januari hangt.

Soms lijkt het leven vol kleine uitdagingen te zitten die niemand ziet. 
Voor mij is één van die uitdagingen over de drempel heen gaan. 
Letterlijk en figuurlijk.

Over praten, verbinden en kleur in het dagelijks leven

Sommige ideeën blijven alsmaar hangen.
Niet omdat je ze direct moet uitvoeren, maar omdat ze steeds weer in je gedachten terugkeren.

De podcast Let’s Talk Color is precies zo’n idee.

Voor veel mensen is januari zo’n maand van stilte. 
Even kalm aan, reflecteren, fris beginnen. 
Maar eerlijk? Dat is voor mij nooit zo geweest.

Wat er verandert als je jezelf wel meeneemt.

Soms verandert er van alles in je leven, terwijl jij in de kern dezelfde blijft.
En soms blijf je hetzelfde doen, terwijl er vanbinnen iets verschuift.

De Persoonlijke Kracht-test liet mij precies dat zien.

Soms verandert er van alles in je leven, terwijl jij in de kern dezelfde blijft. 
En soms blijf je hetzelfde doen, terwijl er vanbinnen iets verschuift.

De Persoonlijke Kracht-test liet mij precies dat zien.

Moeder zijn is prachtig, maar laten we eerlijk zijn: het kan ook behoorlijk pittig zijn en heel veel van je vragen.
Tussen school, werk, sporten, boodschappen doen, sociale afspraken en eindeloze takenlijstjes door blijft er vaak weinig tijd voor jezelf over.
Maar ergens daarbinnen zit die droom.
Die ene wens, dat nieuwe idee, of iets waar je altijd al zo naar verlangde.
Iets dat je hart sneller laat kloppen en jou weer even helemaal jezelf laat voelen.

Onverwachts kreeg ik een uitnodiging voor een gongbad.
Ik had het nog nooit gedaan, dus mijn nieuwsgierigheid was meteen geprikkeld. Tuurlijk wilde ik mee!

Zaterdag 8 november was het eindelijk weer zover: de jaarlijkse PK-dag (Persoonlijke Kracht-dag).

Deze dag wordt elk jaar georganiseerd door Jannie de Boer van Persoonlijke Kracht voor ons, de PK-coaches. Het is altijd een waardevolle gelegenheid vol inspiratie en verbinding.

Begin 2023. Mijn kinderen zaten 'geïnspireerd zappend' op de afstandsbediening te drukken. Of beter gezegd: ze waren lichtelijk geïrriteerd op zoek naar YouTube (wat, zoals ze later zouden ontdekken, niet via zappen werkt). Na een tijdje zappen belandden ze op een natuurprogramma. Een rustige mannenstem zei: “When a flamingo becomes a parent, it loses its bright pink color.”
ZAP.

Eind september, begin oktober had ik een zomervakantieherkansing.
Ik had namelijk nog ruim drie weken betaald ouderschapsverlof over die vóór half oktober op moesten.