Afgelopen weekend deed ik iets wat ik niet zo vaak doe.
Ik ging op pad met een groep vrouwen die ik eigenlijk nog niet kende.
Via een appgroep.
Geen vaste vriendschappen.
Geen lange geschiedenis.
Gewoon een paar vrouwen die besloten:
laten we iets leuks doen.
En dus gingen we op pad.
Doloris
Onze eerste stop was Doloris Anoma Maze.
Als je daar nog nooit bent geweest: het is een doolhof.
Maar niet een doolhof van heggen.
Het is een wereld van kamers, gangen, ladders, kruipruimtes en verborgen doorgangen.
Je klimt.
Je kruipt.
Je zoekt.
Je stoot je hoofd.
En soms denk je dat je de weg weet…
tot je ineens weer ergens anders uitkomt.
Op een gegeven moment had ik echt geen idee meer waar ik was.
Links?
Rechts?
Terug?
Verder?
En ergens moest ik lachen.
Want zo voelt het leven soms ook.
Je denkt dat je weet waar je naartoe gaat.
Je hebt een plan.
Een richting.
En ineens sta je ergens waar je niet had verwacht te zijn.
In een boekenkast, naast een draak of zit je onder een piano.
Maar zolang je blijft bewegen, kom je altijd weer ergens uit.
Daarna: samen eten
Na het doolhof gingen we eten bij Silk Road.
En wat begon met een paar onbekende vrouwen, werd langzaam een tafel vol verhalen.
We praatten.
We lachten.
We deelden stukjes van ons leven.
Over werk.
Over kinderen.
Over het leven dat soms drukker is dan je zou willen.
En ergens dacht ik:
Waarom doen we dit eigenlijk niet vaker?
Gewoon iets doen.
Zonder dat het nuttig hoeft te zijn.
Zonder dat het een doel moet hebben.
Gewoon omdat het leuk is.
Als moeder
Als moeder is het zo makkelijk om jezelf een beetje naar de achtergrond te schuiven.
Eerst de kinderen.
Dan het werk.
Dan het huishouden.
Dan alle dingen die nog geregeld moeten worden.
En ergens op die lijst…
sta jij.
Misschien ergens onderaan.
Niet omdat je niet belangrijk bent.
Maar omdat er altijd iets is dat eerst komt.
En voor je het weet, zijn er weken of maanden voorbij gegaan waarin je eigenlijk alleen maar hebt gezorgd.
Voor iedereen.
Behalve een beetje voor jezelf.
Even uit je rol
Wat mij die dag weer duidelijk werd, is hoe goed het kan voelen om even uit je dagelijkse rol te stappen.
Even niet degene zijn die alles regelt.
Niet degene die overal aan moet denken.
Maar gewoon iemand die door een doolhof kruipt.
Lacht om het feit dat ze verdwaald is.
En daarna urenlang aan tafel zit.
Gewoon als mens.
Niet alleen als moeder.
Misschien is dat ook een vorm van zelfzorg
Zelfzorg wordt vaak groot gemaakt.
Alsof het meteen een weekend weg moet zijn.
Of een hele dag naar de spa.
Of een perfect geplande ochtend voor jezelf.
Maar soms is zelfzorg veel eenvoudiger.
Soms is het gewoon:
een spontaan plan
een avond weg
een tafel vol eten
en gesprekken met vrouwen die je een paar uur eerder nog niet kende.
Soms is het gewoon gaan.
Niet wachten tot het perfecte moment.
Niet wachten tot alles geregeld is.
Gewoon gaan.
Misschien moeten we als moeders af en toe verdwalen
Niet verdwalen omdat we het overzicht kwijt zijn.
Maar verdwalen omdat we even buiten onze vaste rol stappen.
Even buiten de routine.
Even buiten de verantwoordelijkheden.
Even terug naar een stukje van onszelf dat soms een beetje naar de achtergrond verdwijnt.
En misschien is dat wel precies wat ik die avond weer even vond.
Niet een nieuwe richting.
Maar gewoon een klein moment waarin ik dacht:
dit ben ik ook nog.
En soms…
is dat al genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties