Er was een moment dat ik mijn kleuren even kwijt was.
Niet omdat ze volledig verdwenen waren.
Maar omdat ze niet meer zo helder zichtbaar waren voor mij.
Soms gebeurt dat.
Je gaat door, je werkt, je zorgt, je creëert.
En ergens onderweg vervagen de kleuren die jou richting geven een beetje.
Totdat ik ze weer terugvond.
En ze samenbracht in 1 beeld.
Een flamingo. Mijn flamingo.
Het lijf – mijn Powertype
Het lijf van mijn flamingo is Mint.
Mint is de kleur van mijn powertype: de Ondernemende Innovator.
Dat is de energie die in beweging komt wanneer ik nieuwe ideeën zie.
Wanneer iets beter, anders of creatiever kan.
Wanneer ik verbanden leg die anderen nog niet zien.
Mint is nieuwsgierig.
Mint wil ontdekken.
Mint houdt van vernieuwing.
Het is de energie die mij laat creëren, ontwikkelen en bouwen.
De motor die mij vooruit laat bewegen.
Het lijf draagt de flamingo.
Het is het grootste deel van haar lichaam.
Net zoals mijn powertype de basis is van hoe ik werk, denk en in de wereld sta.
De poten – mijn Balanskleur
Maar een flamingo kan niet alleen maar een lijf zijn.
Zij moet ook staan.
Daarom zijn de poten van mijn flamingo Chocoladebruin.
Dat is mijn balanskleur.
Chocoladebruin is de kleur van gronding.
Van stabiliteit.
Van stevigheid.
Het is de energie die mij helpt om niet alleen ideeën te hebben, maar ze ook te dragen.
Om niet alleen te vliegen op inspiratie, maar ook te landen.
Een flamingo staat op haar poten.
Zonder poten kan zij niet lopen.
Niet staan.
Niet rusten.
Zo werkt balans ook.
Zonder balans kan je powertype niet tot zijn recht komen.
Dan wordt beweging onrust.
Dan wordt creativiteit chaos.
De poten herinneren mij eraan om te vertragen wanneer dat nodig is.
Om stevig te blijven staan.
De snavel – mijn Grootste Verlangen
En dan is er nog de snavel.
Die is Mandarijnkleurig.
Mandarijn is de kleur van mijn grootste verlangen: Plezier en Avontuur.
De snavel is hoe een flamingo de wereld verkent.
Hoe zij eet, onderzoekt, proeft.
En zo voelt mandarijn voor mij ook.
Het is de energie van nieuwsgierigheid.
Van lichtheid.
Van het leven willen ervaren.
Niet alles hoeft zwaar of serieus te zijn.
Soms mag het ook gewoon leuk zijn. Verrassend. Avontuurlijk.
Die kleur herinnert mij eraan waarom ik doe wat ik doe.
Niet alleen om iets te bouwen of neer te zetten.
Maar ook om het leven te beleven.
Wanneer flamingo’s hun kleur verliezen
Er is iets bijzonders aan flamingo’s.
Wanneer een flamingo kuikens krijgt, kan ze haar roze kleur verliezen.
Niet omdat ze zwakker wordt, maar omdat ze al haar energie en voeding aan haar jongen geeft.
Pas later, wanneer ze weer voor zichzelf gaat zorgen, komt het roze langzaam terug.
Eigenlijk is dat een prachtige metafoor voor het leven.
Veel mensen verliezen onderweg een beetje hun kleur.
Door zorg.
Door verantwoordelijkheid.
Door het leven dat van alles van je vraagt.
Je geeft veel van jezelf.
Aan je werk.
Aan je gezin.
Aan anderen.
En soms merk je ineens: mijn kleur is een beetje vervaagd.
Niet omdat zij weg is.
Maar omdat je haar een tijd aan anderen hebt gegeven.
Misschien is dat wel waarom de flamingo mij zo raakt.
Omdat ze laat zien dat kleur verliezen niet hetzelfde is als jezelf verliezen.
Soms geef je gewoon veel van jezelf.
Aan mensen.
Aan een periode in je leven.
Aan iets wat belangrijk voor je is.
Maar kleur verdwijnt niet echt.
Ze wacht.
Tot er weer ruimte komt.
Tot je weer een beetje terugkeert naar jezelf.
Tot je weer gaat doen wat bij je past.
En dan, langzaam, komt de kleur weer terug.
Niet omdat iemand haar je geeft.
Maar omdat zij altijd al van jou was.
Iedereen heeft zijn eigen flamingo
Mijn flamingo bleek uiteindelijk niet alleen van mij te zijn.
Want tijdens de Flamingo Route ontdekken mensen hun eigen kleuren.
Hun eigen energie.
Hun eigen balans.
En dan maak ik voor hen ook een flamingo.
Niet zomaar een plaatje, maar een flamingo die hun verhaal draagt.
Met hun powertype in het lijf.
Hun balanskleur in de poten.
En hun grootste verlangen in de snavel.
Elke flamingo ziet er anders uit.
En toch hebben ze allemaal iets gemeen.
Ze helpen je je kleuren weer te zien.
De kracht van een symbool
Het mooie van een symbool is dat het blijft.
Een flamingo kan op een kaart staan.
Op een bureau.
In een tekening.
En elke keer wanneer je haar ziet, herinnert zij je weer aan je kleuren.
Aan je kracht.
Aan je balans.
Aan je verlangen.
Want misschien raken we onze kleuren niet echt kwijt.
Misschien raken ze soms alleen een beetje uit zicht.
En soms helpt een flamingo om ze weer terug te vinden.
Daarom maak ik flamingo’s.
Niet alleen omdat het een mooie vogel is.
Maar omdat zij iets laat zien wat we allemaal soms vergeten.
Dat je je kleur misschien even kwijt kunt raken.
Maar nooit voorgoed.
Misschien raken we onze kleuren niet kwijt.
Misschien hebben we soms alleen een flamingo nodig om ze weer te zien.
Reactie plaatsen
Reacties