4 november 2011.
En ik had geen idee dat deze avond ons hele leven zou verschuiven.
We waren uit eten in Utrecht.
Ik met dikke buik.
Geen groot moment.
Geen knieval in Parijs.
Mathijs pakte mijn hand vast en draaide aan de ring die ik om mijn pink droeg.
“Als je mij ooit ten huwelijk vraagt,” grapte ik, “dan doe je dat gewoon met één van mijn eigen ringen.”
“Nee hoor,” zei hij.
En toen zette hij een ringdoosje op tafel.
Ik lachte nerveus.
Ik geloofde het niet.
Ik dacht dat hij een grap maakte.
Maar hij meende het.
We waren jong. En dat voelden we.
In januari 2012 werd onze eerste zoon geboren.
We woonden het eerste half jaar van zijn leven bij mijn oma.
Trouwen stond op de planning. Ooit.
Als we een eigen huis zouden hebben.
Als alles stabiel zou zijn.
Als we ouder zouden zijn.
Als alles “op orde” was.
Maar het liep anders.
Mathijs was 17.
Hij wilde werken in plaats van naar school.
Bij de leerplichtambtenaar bleek:
een kind was geen geldige reden om te stoppen.
Trouwen wel.
Want dan had je een gezin te onderhouden.
(Snap jij het? Wij nog steeds niet helemaal.)
Hij kwam thuis na dat gesprek.
En eigenlijk was de keuze snel gemaakt.
Waarom wachten op perfect?
Perfect komt toch nooit.
Dus kozen we.
Niet uit druk.
Niet uit paniek.
Maar omdat we het wilden.
Jong maar vastberaden
We waren jong.
Te jong volgens sommige mensen.
Soms ook volgens mijzelf.
Er waren nachten dat ik wakker lag.
Met een hoofd vol vragen.
Waren we niet gewoon twee kinderen die zelf een kind hadden gekregen?
Wisten we genoeg?
Konden we dit dragen?
Ik keek naar onze bankrekening.
Naar onze toekomst.
Naar alles wat we nog niet hadden.
Maar als ik naar hem keek, zag ik geen twijfel.
Ik zag iemand die zei: wij gaan dit doen.
Mathijs zijn motto is altijd al geweest: Alles komt goed.
En dat gaf mij moed.
Ons huwelijk begon niet als een sprookje.
Het begon als een besluit.
Een keuze.
Soms moe.
Soms frustrerend.
Vaak vol vragen.
En misschien is dat wel sterker.
21-2-12
Die datum vond ik gewoon mooi.
21-2-12.
Symmetrisch.
Bijzonder.
Een beetje eigenwijs.
Net als wij.
We trouwden. Jong.
Met een baby.
Met plannen.
Met dromen.
En zonder precies te weten hoe het leven zou lopen.
En eerlijk?
Dat hoefden we ook niet te weten.
Van oma’s huis naar zeven slaapkamers
Na een half jaar kregen we ons eerste eigen huis.
Vrije sector in Montfoort.
Voor het eerst een plek die van ons was.
Geen logeerkamer. Geen tijdelijke oplossing.
Na anderhalf jaar verhuisden we terug naar De Meern, waar we allebei vandaan komen.
We woonden op vijftig meter van Mathijs’ ouderlijk huis.
Zijn moeder woont daar nog steeds.
Het was een seizoen van dichtbij.
Van wortels.
Van bouwen.
Na 2,5 jaar wilden we graag een koopwoning.
Ik was zwanger van zoon nummer drie.
We gingen kijken. Twijfelen. Rekenen. Dromen.
En kwamen uit bij het huis waar we nu nog steeds wonen.
In Nieuwegein.
Zeven slaapkamers.
Zes absoluut geen master bedrooms 😉
Maar ieder kind een eigen plek.
We wisten toen nog niet dat we bijna alle kamers zouden vullen.
Vijf kinderen later voelt dat huis nog steeds als een cadeau.
Niet omdat het groot is.
Maar omdat het vol is.
Niet alleen met spullen,
maar met leven.
Kleine rituelen, grote liefde
Op 14 februari gingen we samen uit eten.
Even wij. Geen ouders. Geen broodtrommels. Geen agenda’s.
Gewoon een gesprek. Een lach. Een toast op ons.
En op onze trouwdag maakten de kinderen uit eigen initiatief een etentje voor ons thuis.
Kaarsjes. Gedekte tafel. Trots in hun ogen.
Ze hadden zelf een menukaart gemaakt.
Op de voorkant twee flamingo’s: één mintkleurige en één oranje, onze kleuren.
Op de achterkant een compleet menu. Voor, hoofd, na. Tussendoortjes.
En een ‘special cake’.
Dat ze ons huwelijk blijkbaar zien als iets om te vieren,
dat raakte mij meer dan ik had verwacht.
Wat deze 14 jaar mij hebben geleerd
Geen perfecte lessen.
Geen geheime formule.
Wel dit:
1. Liefde is een keuze
Niet alleen op je trouwdag.
Maar ook op een gewone dinsdag.
Er zijn dagen dat je moe bent.
Dat je elkaar niet begrijpt.
Dat de kinderen alles vragen.
En dan kies je.
Niet voor winnen.
Maar voor verbinden.
Liefde is soms zeggen:
“Oké. We lossen dit samen op.”
Praktisch:
- Spreek ruzies uit voordat je gaat slapen.
- Blijf “wij” zeggen, ook als je boos bent.
- Vraag: “Wat heb jij nu nodig?” in plaats van “Waarom doe je zo?”
2. Blijft altijd praten. Juist als het schuurt.
Afstand ontstaat niet door ruzie.
Maar door stilte.
We hebben moeten leren om te zeggen:
“Dit raakt mij.”
“Ik voel mij niet gezien.”
“Ik ben bang.”
Dat zijn geen zwakke zinnen.
Dat zijn verbindende zinnen.
3. Geef elkaar ruimte om te groeien
We zijn niet meer wie we waren op 21-2-12.
En dat is goed.
Hij groeide.
Ik groeide.
Soms niet in hetzelfde tempo.
Maar ruimte geven is geen afstand nemen.
Het is vertrouwen.
Praktisch:
- Gun elkaar eigen hobby’s.
- Moedig elkaars dromen aan, ook als ze niet direct over het gezin gaan.
- Plan bewust tijd alleen in.
4. Wees een team
Op het moment dat we stopten met
“jij doet altijd…”
en begonnen met
“hoe lossen we dit samen op?”
veranderde onze relatie.
Het is nooit jij tegen mij.
Het is wij tegen wat er op ons pad komt.
5. Koester kleine rituelen
Date nights.
Een menukaart met flamingo’s.
Een toast op een gewone avond.
Kleine momenten worden later grote herinneringen.
6. Vergeet humor niet
Soms redt een grap meer dan een goed gesprek.
Samen lachen haalt de spanning uit wat zwaar voelt.
En gelukkig is Mathijs, als oranje (de sociale gangmaker) hier meester in.
Veertien jaar later voel ik geen sprookje, ik voel iets diepers.
Rust.
Vertrouwen.
Verbondenheid.
Vooral dankbaarheid.
Voor de man naast mij.
Voor vijf kinderen die liefde teruggeven.
Voor een leven dat niet perfect is, maar wel van ons.
We begonnen met z’n tweeën.
Met een baby op onze arm en meer vragen dan antwoorden.
We waren jong.
We waren onzeker.
Maar we kozen.
Nu staan we hier.
Met vijf kinderen.
Een huis vol leven.
En een liefde die niet perfect is, maar wel sterk.
Niet omdat het altijd makkelijk was.
Maar omdat we bleven.
En als ik opnieuw mocht kiezen?
Dan koos ik weer.
Reactie plaatsen
Reacties