Soms heb je als moeder geen complete reset nodig.
Soms heb je alleen even ruimte nodig om jezelf weer te voelen.
Afgelopen week had ik een mastermind in Vlissingen samen met een aantal coaches die ook werken met de Persoonlijke Kracht methodiek.
Vlissingen ligt niet bepaald om de hoek, dus ik dacht: laat ik er gewoon een mini momworkation van maken.
En eerlijk?
Dat bleek precies te zijn wat ik nodig had.
Ik boekte twee nachten bij B&B Costa Linda.
Toen ik de foto’s zag wist ik het eigenlijk meteen al: dit is ‘m.
Kleurrijk. Warm. Zacht.
Alsof iemand een plek had gemaakt waar je automatisch vertraagt.
En toen zag ik ook nog dat één van de kamers turkoois was, mijn eigen kleurfamilie binnen Persoonlijke Kracht.
Toen wist ik het helemaal zeker:
Ik had geen betere keuze kunnen maken.
Dit was de plek waar ik wilde zijn.
Alles aan deze plek nodigde uit om even op adem te komen.
De heenreis duurde trouwens veel langer dan gepland.
Files. Open bruggen. Nog meer files.
Normaal zou ik daar waarschijnlijk onrustig van worden, maar nu niet.
Ik had er gewoon zoveel zin in.
Misschien omdat ik voelde dat dit meer was dan alleen “even weg”.
Ik was niet alleen onderweg naar Vlissingen.
Ik was onderweg naar ruimte.
En misschien nog wel belangrijker:
ik ging alleen.
Dat gebeurt niet vaak.
Even niet alleen mama.
Niet degene die overal aan denkt.
Niet degene die lijstjes maakt, plant of dingen regelt.
Maar gewoon: Joy-Cherelle.
En ik denk dat veel moeders vergeten hoe belangrijk dat soms is.
Even herinneren wie je ook bent, naast alles wat je draagt.
Thuis de drempel over gaan vond ik nog even lastig.
Alsof ik mezelf toestemming moest geven om even niet alles en iedereen op één te zetten.
Maar tegelijkertijd wist ik thuis dat alles goed was.
Ik kon het thuis met een gerust hart loslaten, en dat gaf ruimte om er ook echt even helemaal te zijn.
Ik merkte hoe trots ik eigenlijk was dat ik dit gewoon zelf ondernam.
Bij aankomst werd ik ontvangen door Wendy, de gastvrouw, en door de hondjes.
Nog voordat ik mijn tas had uitgepakt voelde het alsof ik even nergens meer rekening mee hoefde te houden.
Ik kreeg een rondleiding door de B&B en wat tips over Vlissingen.
De kleurrijke details, de sfeer, de rust… het voelde bijna alsof ik even ergens anders was dan in Nederland.
Niet strak of perfect.
Maar warm. Persoonlijk. Vrij.
Zo’n plek waar je spontaan langzamer gaat praten.
Waar zelfs de tijd minder haast lijkt te hebben.
Daarna liep ik richting strandpaviljoen Piet Hein.
En toen zag ik de zee.
Zonnetje erbij.
Zeelucht.
Licht briesje.
En letterlijk mijn eerste gedachte was:
Ow… dit is ademhalen.
Alsof mijn hele lijf eindelijk even ontspande.
Alsof er in één keer ruimte kwam in mijn hoofd.
Dat moment alleen al maakte de hele reis waard.
Ik heb heerlijk gegeten bij Piet Hein en liep daarna weer terug naar de B&B, waar de gastheer vol enthousiasme zijn moestuin liet zien.
Ik leerde dat pastinaak op een Mandragora lijkt (Harry Potter fans weten wat ik bedoel) en dat komkommerplanten kunnen schrikken en dat je dat kan zien aan hun bladeren.
Bij de B&B ontdekte ik ook dat nog een Persoonlijke Kracht coach precies diezelfde twee nachten in de B&B zou verblijven.
Hoe toevallig wil je het hebben?
We hebben die avond gezellig geborreld met de gastvrouw en gastheer, en daarna dook ik nog even mijn bubbelbad in voordat ik onder mijn toekandekbed in slaap viel in mijn kleurrijke Costa Rica kamer.
De volgende ochtend stond er een uitgebreid ontbijt klaar.
En de flamingo was blijkbaar blijven hangen, want ik kreeg een flamingo bij mijn ontbijt.
Had ik gelijk voor die dag een haar accessoire.
Alsof de flamingo me overal achterna reist,
om mij er steeds weer te herinneren aan plezier, kleur en zachtheid.
En alsof dat nog niet genoeg herkenning gaf, werd er die vrijdag ook een tipitent opgezet voor de hondjes.
Precies dezelfde tipitent die ik vroeger als kind had.
Van die kleine onverwachte momenten waardoor je ineens weer even teruggaat naar vroeger.
Daarna gingen we samen richting de mastermind.
En wat ik zo fijn vind aan dagen als deze, is dat het niet alleen over ondernemen gaat.
Het gaat over groeien.
Over zichtbaar worden.
Over voelen waar je blij van wordt.
Over durven kiezen voor wat echt bij je past.
We werkten aan onze doelen, maakten onzichtbare stukken in ons bedrijf zichtbaar, deden het imagospel, stonden letterlijk op de kleur die we ons bedrijf op dit moment geven en genoten tussendoor van een heerlijke lunch in het zonnetje.
En ergens tussendoor besefte ik opnieuw waarom Persoonlijke Kracht zo goed bij mij past.
Omdat het niet alleen gaat over werken.
Maar ook over voelen.
Over plezier.
Over avontuur.
Over jezelf begrijpen op een manier die licht voelt in plaats van zwaar.
En precies dat zijn ook mijn grootste verlangens: plezier en avontuur.
Ik dacht altijd dat rust betekende dat ik stil moest vallen.
Maar soms zit rust juist in plezier, ruimte en even ergens anders zijn.
Na de mastermind gingen we met een deel van de groep richting Paviljoen Kaapduin.
Eerlijk: die klim omhoog in de hitte voelde minder “plezier en avontuur”. 😅
Maar eenmaal boven was het dat dubbel en dwars waard.
Spekpannenkoek.
Zonsondergang.
Blote voeten in de zee.
Van die momenten waarvan je voelt:
hier wil ik later op terugkijken.
Die avond hebben we weer gezellig geborreld bij de B&B.
Ik twijfelde nog even of ik opnieuw in bad zou gaan, maar ik was zó moe dat mijn toekandekbed won.
De volgende ochtend stond er opnieuw een heerlijk ontbijt klaar voordat ik mijn spullen inpakte.
Ik ging nog even Vlissingen in om cadeautjes te zoeken voor mijn mannen en begon daarna aan de terugreis, die opvallend veel sneller ging dan de heenweg.
En ondanks dat er thuis nog een druk weekend op mij wachtte (een huifkartocht voor de verjaardag van mijn vader en daarna door naar Den Bosch voor de verjaardag van een vriendin) voelde ik mij niet leeg.
Ik voelde mij helder.
Uitgerust.
Geïnspireerd.
Alsof ik weer even dichter bij mezelf was gekomen.
En misschien is dat wel wat ik meeneem uit deze dagen:
Dat ruimte innemen voor jezelf niet egoïstisch is.
Dat plezier en avontuur ook belangrijk zijn.
En dat je jezelf soms niet terugvindt door harder te werken of nog meer te doen…
Maar juist door even adem te halen.
Misschien is dat ook meteen mijn reminder aan andere moeders:
je hoeft niet altijd te wachten tot je leeg bent om ruimte voor jezelf te mogen innemen.
Misschien mogen we onszelf ook tussendoor gewoon even ademruimte geven.
Want soms zit jezelf terugvinden niet in grote veranderingen.
Maar in een paar dagen vol ruimte, zee, kleur, plezier…
en even weer voelen wie jij ook alweer bent.
Reactie plaatsen
Reacties