Afgelopen weekend werd de klok een uur vooruit gezet.
Alsof de tijd ineens nog sneller gaat.
Zeker als moeder.
De dagen lijken soms al voorbij voordat ze echt begonnen zijn.
Opstaan, ontbijt, tassen, plannen, rijden, regelen.
En voor je het weet is het alweer avond.
Misschien is dat ook precies waarom dit weekend mij zo bijbleef.
Want ondanks dat we een uur “kwijt” waren, voelde het voor mij juist alsof ik tijd won.
Een dagje samen
We gingen met het gezin naar Plopsa Indoor Coevorden.
Zo’n dag waarop alles even draait om samen zijn.
Lachende kinderen.
Attracties.
Energie.
Drukte.
Kleine momentjes tussendoor.
Die pure kindervreugde blijft toch iets bijzonders.
Hoe zij volledig in het moment kunnen zijn.
Niet bezig met straks.
Niet met morgen.
Gewoon nu.
Nog een rondje met de achtbaan Wicky.
Nog een keer in Anubis.
Nog een keer lachen.
En misschien zit daar ook meteen een les voor ons als volwassenen.
Hoe vaak zijn wij nog echt in het moment?
Een plek vol herinneringen
Na ons dagje Plopsa Indoor Coevorden reden we door naar Wijhe om samen te gaan eten.
En dat was niet zomaar een plek.
Voor ons draagt Wijhe iets warms met zich mee.
Een herinnering die nog steeds zachtjes voelbaar is.
Daar deden mijn man en twee van onze kinderen mee aan een theaterproductie.
Een periode vol repetities, spanning, plezier en samen toeleven naar iets moois.
Het zijn van die momenten die zich niet alleen in je hoofd, maar ook in je hart vastzetten.
Soms kom je op een plek en voel je meteen weer iets van toen.
De sfeer.
De beelden.
De kleine herinneringen die ineens weer boven komen.
Hoe bijzonder is het dat een plek dat kan doen?
Dat één straat, één gebouw of één restaurant je in één seconde terug kan brengen naar een warm moment.
Voor mij voelde het als een herinnering aan hoe waardevol die gezamenlijke momenten zijn.
Niet alleen de grote gebeurtenissen.
Maar juist ook alles eromheen.
Het samen ergens naartoe leven.
De trots.
Het kijken naar elkaar.
Het samen beleven.
Misschien zijn dat uiteindelijk de momenten die kleur geven aan een gezin.
Niet de perfect geplande dagen.
Maar de plekken waar herinneringen blijven wonen.
De tijd gaat vooruit… maar waar gaat jouw aandacht naartoe?
Het vooruitzetten van de klok deed mij ergens ook denken aan het leven zelf.
Hoe vaak zetten we onszelf ook steeds vooruit?
Nog even dit.
Nog even dat.
Nog één taak.
Nog één afspraak.
Altijd vooruit.
Maar soms vergeten we stil te staan bij wat er nu al is.
Bij de momenten die eigenlijk het meest waardevol zijn.
Een dagje weg.
Je gezin om je heen.
Samen herinneringen maken.
Dat zijn vaak juist de momenten die je later het meest bijblijven.
Niet de dingen die moesten.
Maar de dingen die je voelde.
En dan nog iets moois…
Alsof het weekend nog niet mooi genoeg was, won ik ook nog een winactie.
Kaartjes voor de theatervoorstelling van Eelco de Boer.
Soms zijn er van die kleine cadeautjes van het leven.
Van die onverwachte dingen die precies op het juiste moment komen.
En ergens voelt dat ook als een mooie reminder:
er gebeurt zoveel wanneer je open blijft staan voor wat op je pad komt.
Volgende week neem ik jullie mee in de blog over die voorstelling, want ik heb het gevoel dat daar weer een mooi verhaal in zit.
Misschien is dat de echte winst
Misschien was het niet het uur dat we verloren.
Maar juist de tijd die we bewust hebben gevuld.
Met plezier.
Met samen zijn.
Met onverwachte cadeautjes.
Want tijd gaat altijd vooruit.
De vraag is alleen: waar geef jij hem aan?
Reactie plaatsen
Reacties